Według wypowiedzi Trumpa dla
News to Iran poprosił o wydłużenie terminu na zawarcie porozumienia o 7 dni, ale prezydent USA zdecydował się na dłuższy okres (10 dni). Mediatorzy zaprzeczyli, by Teheran wystosował takie żądanie (WSJ, tutaj). Według nich Iran jest zainteresowany negocjacjami, ale „władze kraju nie zabrały głosu w tej sprawie i nie ogłosiły ostatecznej decyzji”.
W nocy polskiego czasu WSJ, powołując się na własne źródła, donosił, że Pentagon rozważa wysłanie na Bliski Wschód nawet 10 tys. dodatkowych żołnierzy wojsk lądowych, aby dać prezydentowi więcej opcji militarnych (tutaj). „Siły te, które obejmowałyby piechotę oraz pojazdy opancerzone, zostałyby dodane do ok. 5 tys. marines i tysięcy spadochroniarzy z 82. Dywizji Powietrznodesantowej, którym rozkazano udać się w ten region” – cyt. za WSJ. Z punktu widzenia surowców energetycznych napływające w ostatniej dobie informacje są raczej negatywne.
Przesunięcie momentu ataków na infrastrukturę energetyczną teoretycznie daje więcej czasu dyplomacji, ale nieoficjalne doniesienia o wysłaniu dodatkowej liczby amerykańskich żołnierzy i sprzętu do regionu oraz cały czas brak oficjalnego potwierdzenia ze strony mediatorów o potencjalnych rozmowach USA-Iran zmniejszają szansę na szybkie udrożnienie cieśniny Ormuz.
Dziś rano cena baryłki diesla na rynku europejskim przekroczyła 180 USD (wczoraj o tej samej porze było 168 USD; w połowie lutego 90 USD) i zbliża się śródsesyjnych rekordów ostatnich dni (190 USD). W okolicy 200 USD/b utrzymuje się wycena paliwa lotniczego. Dane IATA sprzed kilku dni wskazują na średnią cenę 197 USD/b (podział na regiony tutaj, wykres i crack spread tutaj).
Rentowności UST rosną przez napięcia geopolityczne
Amerykański dług obawia się zaostrzenia konfliktu Praktycznie całość wczorajszego ruchu na UST wyjaśniają kwestie geopolityczne. Przez pierwszą część czwartkowej sesji rynek najpewniej obawiał się eskalacyjnego komunikatu strony Trumpa (poranny wpis na mediach społecznościowych), a później trudno było mu interpretować kwestię ultimatum (szczegóły w I akapicie).
Transmitowane na żywo w mediach finansowych spotkanie gabinetu Trumpa także nie mogło napawać optymizmem. Krótki koniec UST poszybował o ponad 10 pb., ale późniejsze odroczenie ataków na energetyczną infrastrukturę Iranu zostało szybko skonfrontowane przez medialne doniesienia o wysłaniu kolejnych żołnierzy USA do regionu.
Ostatecznie na głównych węzłach krzywa Treasuries przesunęła się w górę na głównych węzłach o 12, 9 oraz 4 pb. do odpowiednio 3,96% (2Y), 4,42% (10Y) oraz 4,93% (30Y).
Analogiczna zmiana rentowności towarzyszyła również niemieckim papierom, choć kształt ruchu była bardziej niepokojący – równoległe, silne przesunięcie w górę krzywej sugeruje nie tylko problemy inflacyjne, ale także te związane z ryzykiem wyższych emisji.
Zmiana rentowności Bunda wyniosła na głównych węzłach +11, +10 oraz +10. Azjatycka sesja przynosiła kontynuację wczorajszego ruchu i 10-letni benchmark UST jest notowany w pobliżu 4,44%. Prawdopodobieństwo zmiany trendu na obligacjach w najbliższych godzinach jest ograniczone.
Rynek może odbierać wczorajsze wydarzenia jako ryzyko większej eskalacji konfliktu i tym samym wyceniać jego ryzyko zarówno w kontekście podwyższonej presji inflacyjnej, jak i zwiększenia skali podaży długu.
CEE FI nie uwolni się od zewnętrznej presji
Regionalne obligacje pozostają silnie uzależnione od impulsów z bazowego FI. Dodatkowo wczoraj obserwowaliśmy sukcesywny wzrost awersji do ryzyka (mierzony m.in. wyceną S&P 500). Połączenie przeceny zagranicznego długu oraz indeksów to przepis na podbicie krajowej marży ASW.
Przekroczyła ona wczoraj 100 pb. na 10Y (+4 pb.). Ostatecznie na głównych węzłach zmiana rentowności SPW wyniosła -7, -3 oraz +6 pb. do odpowiednio 4,39% (2Y), 5,24% (5Y) oraz 5,74% (10Y). Dla porównania dochodowość czeskich papierów na 10Y rosła wczoraj o 4 pb. (4,84%).
Obecnie szansa na odrabianie strat przez SPW pozostaje ograniczona. Impulsy zewnętrzne są negatywne, a konsekwencje wzrostu cen surowców energetycznych zwiększają zarówno presję inflacyjną, jak i wyzwania fiskalne w całym regionie.
Gdzie się podziała bezpieczna przystań?
Wczorajsza sesja przyniosła umocnienie dolara, ale skala aprecjacji DXY była symboliczna (0,3%), biorąc pod uwagę skalę przeceny na giełdach oraz wyprzedaż długu. Jednocześnie euro umocniło się m.in. do franka, ale remis zanotowały EURGBP oraz EURJPY.
Głównym elementem powstrzymującym dolara przed aprecjacją są rosnące oczekiwania na zacieśnienie warunków monetarnych m.in. w strefie euro oraz na Wyspach. Te również rosną za Oceanem, ale funkcja reakcji FOMC (widoczna na ostatnim posiedzeniu) była bardziej zniuansowana niż w przypadku innych krajów.
Oceniamy jednak, że powyższe zaburzenie może mieć charakter krótkotrwały. Przedłużenie konfliktu na Bliskim Wschodzie będzie faworyzować dolara. Po spadku EURUSD o 0,2% wczoraj (1,1540) dzisiejsza sesja przynosi marginalne pogłębienie tego ruchu (1,1525). Podtrzymujemy nasze stanowisko, że wydarzenia globalne wspierają obecnie potencjał aprecjacyjny dolara i dopiero trwałe odblokowanie cieśniny Ormuz może zmienić ten układ.
Złoty stabilny
Zgodnie z obecnym od tygodni reżimem gros negatywnych zewnętrznych impulsów przejmuje na siebie rynek stopy procentowej oraz długu. Kompensacja przez FI czynników ryzyka pozwala na względnie spokojny handel na CEE FX.
Nie inaczej było wczoraj.
zakończył czwartkowe kwotowania remisem (4,2760). Podobnie sytuacja przedstawiała się na EURHUF oraz EURCZK. Nadal spodziewamy się niskiej zmienności na krajowym FX i wyceny euro w zakresie wahań bieżącego tygodnia (4,27-4,28).
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję