Zazwyczaj niewielka masa oraz zanieczyszczenia produktami, np. tłuszczami lub chemikaliami, ogranicza ich atrakcyjność pod kątem recyklingu. Duża część ich negatywnego wpływu na środowisko wykracza poza kwestie klimatu (głównie poprzez wzrost zapotrzebowania na produkty bazujące na węglowodorach), a związana jest z zanieczyszczeniami gleby, wód i powietrza oraz szkodliwością niektórych związków chemicznych wchodzących w ich skład.
Najważniejszą dźwignią dekarbonizacji opakowań z tworzyw sztucznych jest i będzie w najbliższych latach recykling mechaniczny. Recykling chemiczny ma szanse domknąć zamknięty obieg tworzyw sztucznych i zapewnić dodatkowe źródło dochodów w firmach chemicznych.
Regulacja branży opakowaniowej skupia się na trzech głównych celach: zmniejszeniu ogólnej ilości odpadów opakowaniowych, zwiększeniu atrakcyjności rynku recyklingu oraz redukcji ilości odpadów przedostających się do środowiska naturalnego i ich negatywnego wpływu na biosferę. By osiągnąć te założenia tworzona jest cała sieć wymogów i przepisów mających budować gospodarkę obiegu zamkniętego. Wiąże się to z licznymi wyzwaniami dla firm produkujących i wykorzystujących opakowania, w tym te z tworzyw sztucznych.
Prawdopodobnie ewentualny spadek produkcji opakowań z tworzyw sztucznych będzie relatywnie niewielki. Główną tego przyczyną są zalety fizyko-chemiczne plastików wobec produktów alternatywnych, w tym często także korzystniejsza relacja emisji GHG w produktach.
Duże nadzieje pokładane są w biotworzywach. Nadal pozostają one jednak niszą i nie odpowiadają w pełni na wszystkie wyzwania stojące przed tworzywami sztucznymi – nie wszystkie są biodegradowalne, a jednocześnie mogą komplikować proces sortowania oraz recyklingu tworzyw.
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję