Stagflacja to zbitek międzywyrazowy utworzony od dwóch pojęć: stagnacji i inflacji. Oznacza występowanie w danej gospodarce w tym samym okresie czasowym (z reguły długoterminowym) tych dwóch czynników. Chociaż jest wiele szkół ekonomicznych i bardzo wiele teorii na temat inflacji i deflacji (przykładowo Austriacka Szkoła Ekonomii uważa, że każda inflacja jest negatywna, a państwa dążąc do maksymalizacji wzrostu gospodarczego powinny prowadzić politykę monetarną nastawioną na osiąganie deflacji), na gruncie ekonomii współczesnych państw europejskich przyjęło się, że inflacja powinna ulepszać rynek. Założenie to wynika z „popędu” do inwestowania kapitału, który zapewnia inflacja.
Stagflacja jest bardzo negatywnym i niebezpiecznym zjawiskiem, które z reguły postrzegane jest na płaszczyźnie makroekonomicznej. Wynika to z prostego faktu, że dotyka wielu czynników, które są ze sobą powiązane międzynarodowo. Stagflacja może przyczyniać się do szybkiego schłodzenia gospodarki, a co za tym idzie – obniżenia przewidywanych wzrostów gospodarczych. Trudno znaleźć poważniejsze konsekwencje wpływu tego zjawiska, gdyż samo ograniczenie wzrostu gospodarczego, jeśli występuje w znaczny sposób, może być katastrofalne dla państwa.
W literaturze przedmiotu jeszcze w ostatnich dekadach przyjęło się utożsamianie stagflacji z tzw. negatywnym szokiem podażowym. Ten ostatni powoduje wzrost cen na całym rynku i ograniczenie produkcji (co jeszcze bardziej przyczynia się do sytuacji kryzysowej). Współcześnie jednak badacze analizujący makroekonomiczne zjawisko stagflacji, odnajdują jego przyczyny w wielu innych płaszczyznach. Przede wszystkim należy pamiętać, że szok podażowy to zmiany cen raczej w okresie krótkoterminowym. W zależności od przyjętej klasyfikacji wyróżnić można nawet kilka małych szoków podażowych w danym obszarze gospodarki na rok. Zaprzecza to więc teorii, która całkowicie zrównuje pojęcie szoku podażowego ze stagflacją.
Mimo zapewnień prezydenta Donalda Trumpa z ubiegłego tygodnia porozumienie z Iranem nie zostało jeszcze zawarte, a uczestnicy rynku obserwują jedynie kruche zawieszenie broni. Jego trwałość pozostaje niepewna, ponieważ w ostatnich dniach pojawiały się doniesienia o kolejnych wymianach ataków między USA a Iranem, co zwiększa ryzyko ponownej eskalacji konfliktu.
Dzisiaj opublikowane zostaną dane o sprzedaży detalicznej w Polsce za kwiecień. Oczekujemy, że dynamika sprzedaży w cenach stałych obniżyła się do 2,0% r/r wobec 8,7% w marcu. Silne spowolnienie wynikało naszym zdaniem z oddziaływania kilku czynników: niekorzystnego układu dni roboczych, ustąpienia odłożonego popytu po mroźnej zimie, który wspierał sprzedaż w marcu, słabszej sprzedaży samochodów sygnalizowanej przez dane o rejestracjach pojazdów.
Wojna z Iranem i szok energetyczny uderzają w brytyjski rynek pracy z ogromną siłą. Dane HMRC porażają - w kwietniu zatrudnienie spadło aż o 100 000 etatów i jest to najgorszy wynik od wybuchu pandemii. Podczas gry premier Keir Starmer walczy o polityczne przetrwanie, a Bank Anglii liczy rany, inwestorzy na giełdach rewidują plany.
Metale szlachetne pod presją w krótkim terminie z powodu inflacji napędzanej przez ceny ropy. Za krótkoterminową słabość metali szlachetnych odpowiada przede wszystkim inflacja napędzana przez ceny ropy, a nie czynniki geopolityczne. Wzrost cen energii wzmacnia dolara i utrwala scenariusz dłuższego utrzymywania wysokich stóp procentowych. Korekta złota ma charakter cykliczny, a nie strukturalny – długoterminowe fundamenty pozostają nienaruszone.
W dniach 13-17 kwietnia w Waszyngtonie odbyła się wiosenna runda spotkań MFW i Banku Światowego oraz konferencja Instytutu Finansów Międzynarodowych (IIF). W tym raporcie przedstawiamy główne tematy dyskusji i kluczowe wnioski dla światowej i europejskiej gospodarki.
W izraelskich mediach pojawia się narracja związana z ryzykiem wznowienia wojny z Iranem już w ten weekend - tamtejszy minister obrony dał do zrozumienia, że kolejne cele zostały już wyznaczone. Na to nakładają się sprzeczne doniesienia, jakoby przewodniczący irańskiego parlamentu Ghalibaf miał zostać odsunięty od zespołu negocjacyjnego z USA pod naciskiem IRGC (Gwardii Rewolucyjnej), której wpływy mocno wzrosły.
Wtorkową sesję na rynkach finansowych zdefiniowało oczekiwanie na rezultat ultimatum postawionego Iranowi przez USA, które – w przypadku braku porozumienia – miało doprowadzić do militarnej destrukcji na dużą skalę.
Najważniejsze rynki akcji mają za sobą kolejny spadkowy tydzień zagrany w cieniu wojny na Bliskim Wschodzie. Pierwsza sesja tygodnia dawała nadzieję na uspokojenie emocji i wyhamowanie przecen po wypowiedziach prezydenta USA, które mogły prowadzić do deeskalacji napięcia w regionie.
W zakończonym tygodniu globalne rynki akcji stale operowały w cieniu wojny na Bliskim Wschodzie. Efektem były spadki najważniejszych indeksów i w USA DJIA stracił 2,11 procent przy cofnięciu Nasdaqa Composite o 2,07 procent, gdy szeroki S&P500 oddał 1,90 procent. Podaż szczególnie dynamicznie przemaszerowała przez rynki europejskie, gdzie niemiecki DAX stracił 4,55 procent, gdy francuski CAC spadł o 3,11 procent.
Europejski Bank Centralny zgodnie z oczekiwaniami pozostawił stopy procentowe bez zmian. Stopa depozytowa wynosi 2,0%, główna stopa refinansowa 2,15%, a stopa kredytu lombardowego 2,40%. W nowych projekcjach inflacja w 2026 roku ma wynieść średnio 2,6%, a więc została podniesiona względem wcześniejszych prognoz, głównie przez wyższe ceny energii. Jednocześnie wzrost gospodarczy ma wynieść jedynie 0,9%, co oznacza jego wyraźne spowolnienie.
Cieśnina Ormuz jako globalne wąskie gardło inflacji. Eskalacja konfliktu USA i Izraela z Iranem tworzy warunki do klasycznego szoku energetycznego, ponieważ ryzyko przestaje dotyczyć wyłącznie premii geopolitycznej w cenach ropy, a zaczyna obejmować realne ograniczenia logistyki, ubezpieczeń i bezpieczeństwa transportu w rejonie Cieśniny Ormuz.
Negocjacje w sprawie umowy handlowej między Stanami Zjednoczonymi a Komisją Europejską utknęły w miejscu? Co dalej z taryfami, którymi ponownie unijne kraje mogą zostać objęte w lipcu?
Oczekiwania są jasne. Stopy procentowe na dzisiejszym posiedzeniu Rezerwy Federalnej pozostaną na niezmienionym poziomie. Prawdopodobieństwo takiego scenariusza wyceniane jest na prawie 98%. To jednak nie oznacza, że zabraknie emocji. Wszystkie oczy zwrócone będą w stronę jednego wydarzenia.
Wiele wskazuje na to, że nadeszły ciężkie czasy dla wielu inwestorów. O recesji wszędzie jest głośno. Tak nie jest w przypadku stagflacji, która jest niezwykłym wyzwaniem dla władz monetarnych. Ale też dla inwestorów, którzy nie chcą stać na uboczu z gotówką, tylko próbować zarobić w wymagającym otoczeniu gospodarczym.
Gospodarka Stanów Zjednoczonych może zmierzać w kierunku “twardego lądowania” i stagflacji, uważa szef jednego z największych banków inwestycyjnych w USA.
Po koniec kwietnia dostaliśmy stagflacyjny mix z USA (PKB⬇PCE⬆). W piątek Michigan Sent.⬇, a oczekiwania inflacyjne⬆. Dziś mieszany PPI. Co z jutrzejszym CPI?
Początek tygodnia pozostaje pod znakiem napiętych oczekiwań przed danymi inflacyjnymi w USA. Informacja o inflacji produktów produkcyjnych (indeks PPI) w USA pojawi się we wtorek (14.05), a najbardziej oczekiwane dane związane z inflacją konsumencką zostaną opublikowane w środę (15.05)
Przed dwoma laty „inflacja” odmieniana była przez wszystkie przypadki. W ubiegłym roku królowała „dezinflacja”. Czy teraz pora na „stagflację”? I jak ułożyć portfel w jej otoczeniu?
Internauci i dziennikarze zaczynają obawiać się stagflacji, jak w 2022 roku. Czy słusznie? Zobacz co mówią na ten temat ekonomiści pytani przez FXMAG!
