Sytuacja na rynku surowców energetycznych powoli wymyka się spod kontroli, a widmo powtórki z kryzysu lat 2021–2022 coraz mocniej ciąży nad europejską gospodarką.
Ropa Brent przebiła w tym tygodniu granicę 100 USD za baryłkę, patrząc na wrześniowy kontrakt, co było pierwszą taką sytuacją od dwóch miesięcy.
Od połowy czerwca notowania uprawnień do emisji CO2 (kontrakt DEC’26) konsolidują się w wąskim przedziale 78,3-82,3 EUR/t. Technicznego wsparcia udziela 200-dniowa średnia krocząca, przebiegająca w okolicach 78,5 EUR/t.
Podobno porozumienie jest już naprawdę za rogiem Cieśniny Ormuz. Przynajmniej rynki są o nim przekonane, chociaż żarliwość tej wiary nie rozkłada się równomiernie. Czy nowy szef Fed przekona Komitet do swojego spojrzenia na świat? Czy może piątkowe trzy wiedźmy staną się katalizatorem odwrotu? Przed nami gorący tydzień.
GUS potwierdził wstępny szacunek inflacji CPI na poziomie 3,0%r/r, podtrzymując, że ceny paliw do środków transportu podrożały średnio w marcu o 15,4%m/m w stosunku do poprzedniego miesiąca.
Jak do tej pory reakcję rynków na wojnę na Bliskim Wschodzie można określić mimo wszystko jako umiarkowaną. Okazuje się, że największym przegranym jak na razie są europejskie rynki, a w takich okolicznościach mocno obrywają złoty i GPW. W tej scenerii dziś decyzję ws. stóp procentowych podejmie RPP. To nie jest dobry czas na obniżkę stóp.
Ceny gazu od wczoraj znacząco wystrzeliły. Zmiany odczuł także rynek ropy. W obydwu przypadkach możemy być świadkami początku nowego porządku na tych rynkach. Wszystko przez trzy słowa i jeden podpis polityka.
